Historia kina


Z historii…

Pierwszą wzmiankę prasową o budynku kina znajdujemy w „Orędowniku Gostyńskim" z dnia 6 kwietnia 1935 roku. Informacja ta brzmi: „Myśl zbudowania w Gostyniu domu społecznego im. Marszałka Józefa Piłsudskiego - powzięta w zeszłym roku [tj. na przełomie października i listopada 1934 roku. Pomysłodawcą wzniesienia obiektu wydaje się być Stanisław Kochowicz, gostyński kupiec i działacz społeczny. Dom ten będzie placówką kulturalną, która ma skoncentrować całokształt akcji na polu oświaty w Związku Strzeleckim.”
Pierwsze prace przy wznoszeniu Domu Świetlicy rozpoczęto 20 maja 1935 roku i zbiegły się ze śmiercią marszałka Józefa Piłsudskiego [12 maja 1935 roku]. O rozpoczęciu budowy poinformował gostyńskie społeczeństwo „Orędownik Gostyński" z dnia 22 maja 1935 roku.

Kino

Kiedy zapadła decyzja o przekształceniu budynku w kino trudno dociec. Pierwsza wzmianka prasowa o zamiarze uruchomienia w świetlicy przy ul. Dobramyśl kina dźwiękowego pojawiła się w „Orędowniku Gostyńskim" z dnia 25 marca 1936 roku.

Nie podano źródła owej informacji, lecz pojawiła się już nazwa - kino dźwiękowe „Słońce". O ostatecznej decyzji uruchomienia nowoczesnego kina w Domu Świetlicy Związku Strzeleckiego poinformowano czytelników „Orędownika" w dniu l kwietnia 1936 roku.

Pierwszy seans

Trzy dni później wyświetlono pierwszy film „Dla ciebie śpiewam" z Janem Kiepurą i Martą Eggerth w rolach głównych. Była to pierwsza w Gostyniu prezentacja obrazu z dźwiękiem. W kolejnych numerach „Orędownika Gostyńskiego" aż do wybuchu II wojny światowej systematycznie zamieszczano informacje o nowych filmach wyświetlanych w kinie „Słońce". Ich repertuar na ogół niewiele różnił się od poznańskiego. Od tej chwili kino „Słońce" było ważnym punktem kulturalno-oświatowym w powiecie gostyńskim.

Okres wojny

W trakcie wojny kino służyło faszystowskiemu okupantowi jako narzędzie machiny propagandowej.

Okres powojenny

Po wojnie kino miało prywatnego właściciela - był nim p. Kazimierz Galas. W roku 1951 kino poddano nacjonalizacji, właścicielem kina został Okręgowy Zarząd Kin w Poznaniu. Kinu nadano nazwę „NYSA”.

„Kiedy wyświetlano dobry film, sala wypełniona była po brzegi a ludzie zjeżdżali z całego powiatu. Zdarzało się też, że seans z powodu braku frekwencji musiano odwoływać. Sala kinowa od strony południowej miała balkon dla widzów, na którym mieściło się około 45 osób. Wstęp na balkon mieli tylko dorośli widzowie”. - (na podstawie relacji p. Wacława Chrabczaka – kinooperatora)

W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych kino grało średnio 700 -900 seansów rocznie.

Od roku 1991 właścicielem „NYSY” została Gmina Gostyń, która przekazała zarządzanie Gostyńskiemu Ośrodkowi Kultury „HUTNIK”.

Modernizacja budynku

Budynek kina został w latach 1999 –2001 odremontowany nakładem samorządu gostyńskiego. Zakupiono nowy ekran, wyremontowano także salę kinową. Obiekt ocieplono i odnowiono elewację. Sala kinowa może pomieścić 200 osób.

Nowa nazwa dla kina

W maju 2005 roku ogłoszono konkurs na nazwę gostyńskiego kina. Wpłynęły 163 propozycje. Wybrano nazwę „Pod kopułą”. odnoszącą się do wyglądu architektonicznego budynku.

Modernizacja wyposażenia

W roku 2006 wykonano modernizację wyposażenia. Na początek zdemontowano stare projektory. Jeden z nich stoi w holu kina jako eksponat. W kabinie kinooperatora zamontowano najnowocześniejszy projektor niemieckiej firmy ERNEMAN wraz z oprzyrządowaniem.

W kolejnym etapie gostyńskie kino wzbogaciło się o nowoczesny procesor odczytu dźwięku, wymieniono też głośniki przez co poprawiła się jakość dźwięku.

Zakup nowego nagłośnienia i projektorów był możliwy dzięki wsparciu Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej pozostałą część zadania sfinansowano ze środków własnych Gostyńskiego Ośrodka Kultury „HUTNIK”.

W roku 2010 zainstalowano ekran perełkowy, przez co jakość obrazu znacząco uległa poprawie.

Z kolei rok później (2011) nastąpiła wielka rewolucja cyfrowa w gostyńskim kinie „Pod kopułą”. Dzięki uzyskaniu dotacji z Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej oraz dofinansowaniu z budżetu miasta zakupiono nowy projektor cyfrowy , dzięki czemu możliwe jest wyświetlanie filmów z nośników cyfrowych oraz obrazów w technologii 3D.